فلوکولانت ماده ای شیمیایی است که فرآیند جداسازی ذرات جامد از مایع را تسریع می بخشد و موجب تسهیل فرآیند تصفیه سازی پساب و به دست آوردن آب زلال خواهد شد.

ذرات با ابعاد ریزدانه  (کمتر از ۱/۰ میکرون) به سبب داشتن بار الکتریکی (معمولا منفی) همدیگر را دفع کرده و به صورت دائم در پالپ موجود در حال حرکت باقی می مانند و ته نشین نمی شوند. بنابراین برای ته نشین ساختن آنها، می بایست بار الکتریکی موجود را به وسیله مواد شیمیایی منعقد کننده (فلوکولانت) خنثی کرد. در صورت استفاده از فلوکولانت در پساب، ذرات ریزدانه به دلیل ایجاد نیروی واندروالس به یکدیگر برخورد کرده و متراکم می شوند. به این ذرات متراکم شده و حجیم شده در اصطلاح فلوک گفته می شود. زنجیره طولانی تشکیل شده به وسیله ی فلوکولانت در فاز مایع، موجب به دام افتادن ذرات ریزدانه و تشکیل ذرات حجیم و بزرگ فلوک می شود.همین امر موجب ته نشینی سریع تر ذرات جامد خواهد شد.

در اثر ته نشین کردن دانه های جامد در یک پالپ، مایع زلال و پالپ غلیظ شده ای به دست می آید. سرعت ته نشینی دانه های جامد در یک سیال را می توان بسته به ابعاد دانه ها با استفاده از قوانین Stokes و Newton بدست آورد. سرعت ته نشینی دانه های خیلی کوچک در حد میکرون تحت تاثیر نیروی وزن آنها، بسیار کم است بنابراین ممکن است لازم باشد با استفاده از نیروی گریز از مرکز سرعت سقوط آنها را افزایش داد. همچنین می توان شرایط محیطی را به گونه ای تنظیم کرد که مواد ریزدانه به یکدیگر بچسبند (تحت تاثیر نیروی Van der Waals) و با سرعت بیشتری ته نشین شوند (کوآگولاسیون Coagulation) و یا از پلیمرهایی (فلوکولانت Flocculants) استفاده کرد که با سرعت بیشتری ته نشینی صورت بگیرد. به این فرآیند فولوکولاسیون (Flocculation) گفته می شود. در شکل زیر می توان چگونگی توزیع باز در محلول ایجاد شده را مشاهده کرد.